حجت الاسلام و المسلمین مجتبی خندان از مبلّغان استان مازندران در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری با اشاره به فرا رسیدن بیست و پنجم ذی القعده و روز «دحو الارض» اظهار داشت: در قرآن کریم تنها در آیه سی از سوره مبارکه نازعات به دحو الارض اشاره شدهاست و مفسران ذیل آن، درباره چگونگی آفرینش زمین و گسترش آن سخن گفتهاند. «وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِک دَحَاهَا؛ و زمین را پس از آن گسترانید. (نازعات: ۳۰)
کارشناس دینی خاطرنشان کرد: بیشتر علما بر این باور هستند که آفرینش زمین پیش از آسمان بود؛ ولی پس از خلق آسمان، گسترده شد. علامه طباطبایی (ره)، آفرینش زمین و گسترش آن را یکی شمرده و آن را بعد از آسمان دانسته است. از نظر علامه (ره)، از آنجا که زمین، کروی شکل است، گستردن آن به جز آفرینش آن به این شکل، نمیتواند باشد. به گفته علامه (ره)، پس از آنکه خداوند، آسمان را بنا کرد و هر جزئش را در جای خود قرار داد، زمین را بگستراند.
وی افزود: از نظر فخر رازی نیز منظور از «دحو»، نوعی گستردن است که زمین را آماده رویاندن گیاهان کند و این امر، تنها پس از خلقت آسمان حاصل می شود. محمد بن جریر طبری با اشاره به اختلاف نظر مفسران درباره معنای «بعد ذلک»، نوشتهاست برخی از مفسران کلمه «بعد» را به معنای اصلی آن، که خلاف «قبل» است، دانسته و معتقدند که گسترش زمین پس از آفرینش آسمان بودهاست. در مقابل، گروهی دیگر «بعد ذلک» را به معنای «مع ذلک» گرفته و گفتهاند که زمین پیش از آسمان آفریده و گسترده شدهاست. علامه مجلسی اشکالات وارد بر خلق و گسترش زمین را پاسخ دادهاست و روایات را بر آن تطبیق دادهاست.
حجت الاسلام و المسلمین مجتبی خندان ابراز داشت: در منابع روایی و تاریخی، به گسترده شدن زمین از زیر کعبه تصریح شده است. از جمله در روایتی از امام رضا (ع) نقل شدهاست که بیست و پنجم ذیالقعده، زمین از زیر کعبه گسترده و پهن شد. در حدیثی از امام باقر (ع) نیز نقل شدهاست که خداوند هنگامی که اراده کرد زمین را بیافریند، به باد امر فرمود بر سطح آبها کوبیده شود، در این هنگام موجهایی پدید آمد و بر روی آبها، کف ایجاد شد. خداوند کفها را در مکان کعبه جمع کرد و از آن، کوهی از کف پدیدآورد و سپس زمین را از زیر آن گستراند.
وی با اشاره به برخی اعمال عبادی استحبابی که در کتب ادعیه برای این روز برشمرده اند، خاطرنشان کرد: بر اساس کتاب مفاتیح الجنان مرحوم شیخ عباس قمی دحو الارض یکی از چهار روز در سال است که روزه گرفتن در آن ممتاز به شمار می آید. همچنین براساس روایات، روزه این روز مانند روزه هفتاد سال یا کفاره هفتاد سال است؛ هر چه در میان آسمان و زمین است، برای روزهدار این روز استغفار میکند؛ هر کس این روز را روزه بگیرد و شبش را به عبادت بگذراند، برای او عبادت صد سال نوشته میشود.
وی افزود: از دیگر اعمال مستحبی در این روز مهم، غسل است. همچنین خواندن دو رکعت نماز در وقت ظهر نیز سفارش شده که در هر رکعت بعد از سوره حمد، پنج مرتبه سوره شمس بخواند و بعد از اتمام نماز بگوید: «لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ.» سپس بگوید: «یَا مُقِیلَ الْعَثَرَاتِ أَقِلْنِی عَثْرَتِی یَا مُجِیبَ الدَّعَوَاتِ أَجِبْ دَعْوَتِی یَا سَامِعَ الْأَصْوَاتِ اسْمَعْ صَوْتِی وَ ارْحَمْنِی وَ تَجَاوَزْ عَنْ سَیِّئَاتِی وَ مَا عِنْدِی یَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِکْرامِ؛ ای نادیده گیرنده لغزشها، لغزشم را نادیدهگیر، ای اجابت کننده دعاها، دعایم را اجابت کن، ای شنوای صداها، صدایم را بشنو به من رحم کن و از بدیهایم و آنچه نزد من است درگذر، ای صاحب بزرگی و رأفت و محبت.» از دیگر اعمال مورد تأکید در این روز، زیارت امام رضا (ع) و خواندن دعایی که با عبارت اللَّهُمَّ دَاحِیَ الْکَعْبَهِ ... شروع میشود.
نظر شما